Όταν ήμουν μικρός (δηλαδή πριν πολλά πολλά μα πάρα πολλά χρόνια) κάποιοι τάχαμου “θεολόγοι”, “κήρυκες του Ευαγγελίου” και ηθικολάγνοι, έγραφαν άπειρα πονήματα εναντίον της rock μουσικής, θεωρώντας ως μουσική μόνο τα…δημοτικά και οργανωσιακού τύπου άσματα, άντε και κανά δυο του Πάριου (μόνο τα νησιώτικα). Η ολική άγνοια περί των μουσικών γενικότερα εκφραζόταν είτε με επικριτικά σχόλια στην εμφάνιση και στο ντύσιμο των ροκάδων είτε στο περιεχόμενο των στίχων των κομματιών τους, είτε πάλι στα…διονυσιακού τύπου “ουρλιαχτά” τους. Με αυτόν τον τρόπο έγιναν οι καλύτεροι παπαγάλοι των εξ Αμερικής φανατικών Ευαγγελιστών (όχι Ευαγγελικών), την φοβίας τους για καταστάσεις που, ούτως ή άλλως, αφορούσαν άλλες κοινωνίες αλλά και τις γενικότερης αμορφωσιάς που χαρακτήριζε (και χαρακτηρίζει) αυτά τα άτομα.
Αναφέρω την πιο χτυπητή περίπτωση εναντίον ενός μουσικού γκρουπ ιδιαίτερα αγαπητού σε μένα:
1. “Ο σατανάς είναι ο άρχοντας του κόσμου” διακηρύτουν οι εβραιομασώνοι σατανιστές Black Sabbath στον δίσκο τους Master of Reality. Αυτήν την τελείως χαζή φράση την διάβασα άπειρες φορές από την εφηβεία μου και δώθε (και σε αρκετές “χριστιανοηθικοπλαστικές” ιστοσελίδες. Νευρίαζα, διότι, εκτός από την πιστή και βλακώδη αναπαραγωγή υπερατλαντικών ροκοφοβούμενων, κανείς τους δεν μπήκε στον κόπο να καταλάβει πως ο τίτλος τους εν λόγω κομματιού (Lord of this world) είναι απλά φράση από το Κατά Ιωάννη 16, 11 (περὶ δὲ κρίσεως, ὅτι ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου κέκριται). Κανείς τους επίσης δεν μπήκε στον κόπο να ακούσει τους απόλυτα χριστιανικούς στίχους και την εσωτερική αταξία του σύγχρονου ανθρώπου που περιγράφεται (παρά το ότι το κομμάτι γράφτηκε στη δεκαετία του 1970):
Your world was made for you by someone above
but you choose evil ways instead of love.
You made me master of the world where you exist,the soul I took from you was not even missed.
Επίσης, δεν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν και άλλους στίχους στον εν λόγω δίσκο, όπως το μεγαλειώδες After Forever:
Have you ever thought about your soul – can it be saved?
Or perhaps you think that when you’re dead you just stay in your grave
Is God just a thought within your head or is he a part of you?
Is Christ just a name that you read in a book when you were in school?
When you think about death do you lose your breath or do you keep your cool?
Would you like to see the Pope on the end of a rope – do you think he’s a fool?
Well I have seen the truth, yes I’ve seen the light and I’ve changed my ways
And I’ll be prepared when you’re lonely and scared at the end of our days
Could it be you’re afraid of what your friends might say
If they knew you believe in God above?
They should realize before they criticize
that God is the only way to love.
Is your mind so small that you have to fall
In with the pack wherever they run
Will you still sneer when death is near
And say they may as well worship the sun.
I think it was true it was people like you that crucified Christ
I think it is sad the opinion you had was the only one voiced
Will you be so sure when your day is near say you don’t believe?
You had the chance but you turned it down now you can’t retrieve.
Perhaps you’ll think before you say that God is dead and gone
Open your eyes, just realize that he’s the one
The only one who can save you now from all this sin and hate.
Or will you still jeer at all you hear? Yes – I think it’s too late.
Από κει και πέρα, δεν απορώ καθόλου που η εκκλησία φαντάζει εχθρός της προόδου, της σύγχρονης ζωής και λάτρης μια παράδοσης την οποία δεν αφήνει να εξελιχθεί. Και η Εκκλησία μας δεν διατηρεί νεκρές παραδόσεις.
http://www.youtube.com/watch?v=3vxr6x-ydnU


Αγαπητέ Πατέρα Παναγιώτη
θα ήθελα, αν μπορείτε, να μου ξεδιαλύνετε μια παρόμοια απορία που είχα έφηβος – κι εγώ πριν πολλά πολλά χρόνια – για ένα αντίστοιχο τραγούδι των Iron Maiden, το The Number of the Beast.
Τους στίχους θα τους βρείτε εδώ:
http://www.elyrics.net/read/i/iron-maiden-lyrics/the-number-of-the-beast-lyrics.html
Ευχαριστώ εκ των προτέρων…
Αγαπητέ cacofonix,
το Number of the beast των προσφιλών Βρεταννών (του οποίου τους στίχους ξέρω απέξω:) μιλάει για κάποιον αυτόπτη μάρτυρα μιας σατανιστικής τελετής, ο οποίος στο τέλος προσπαθεί να ειδοποιήσει τις αρχές. Δεν βλέπω κάτι το τρομερό. Μην ξεχνάς και το οτι πολλά γκρουπ ττων δεκαετιών 1970-80 είχαν παρόμοια θεματολογία και στυλ (ας μην ξεχνάμε τους Kiss, Alice Cooper κλπ) κυρίως για να πουλήσουν μούρη. Αληθινούς σατανιστές αν θες να βρεις στον χώρο, ψάξε π.χ στον La Vey(ιδρυτή της Εκκλησίας του Σατανά) και στους Νορβηγούς Mayhem, μέλη των οποίων είχαν συλληφθεί για εμπρησμούς εκκλησιών και φόνους!! Για ακόμα πιο “ψαγμένους” νεο-εποχίτες/σατανιστές, εύκολα μπορείς να διακρίνεις τον KITARO και τον ημέτερο IANNI.
Κοιτάξτε τί κάνετε. Στο προηγούμενο ποστ αφορίζετε τη γιόγκα, ενώ στο “απολογητικό για την rock” αφορίζετε τους πρώην αφορίζοντες εκκλησιαστικούς, θεωρώντας το θέμα από την δική σας πάντα μεριά.
Πέσατε στην παγίδα της απολυτοποίησης κι εσείς.
Το θέμα είναι ότι όπως και στην περίπτωση της γιόγκα έτσι κι εδώ υπάρχουν επιχειρήματα να αντιτάξει κανείς:
- πιστεύετε ότι η συνολική εμφάνιση των τραγουδιστών της rock προδίδει εσωτερική γαλήνη, ηρεμία και ισορροπία;
- θα μπορούσε μια ψυχή να ακούει συνεχώς (από την κοιλιά της μάνας του μέχρι τα βαθειά του γεράματα) το είδος αυτό της μουσικής χωρίς αρνητικές επιπτώσεις πάνω στην ψυχική του καλλιέργεια και την πνευματική του εξέλιξη;
- είστε απολύτως πεπεισμένος ότι πίσω από τους “χριστιανικούς στίχους” δεν υπάρχει κανενός είδους τεχνολογία των υποσυνείδητων μηνυμάτων;
Για τις παραπάνω ενστάσεις μπορεί κάλλιστα πλέον να με διαβεβαιώσει η σημερινή επιστήμη.
Προσωπικά νομίζω ότι η επιστήμη πρέπει να στέκεται πλάϊ στην ανησυχία του ανθρώπου και να απομυθοποιεί τις φοβίες και τις δεισιδαιμονίες του.
Ένα σχόλιο ακόμη επιτρέψτε μου σχετικά με την “γεροντολαγνεία” που αναφέρατε κάπως υποτιμητικά νομίζω.
Τα μοναστήρια και οι αυστηροί χώροι άσκησης γεμίζουν από κόσμο όταν σκοτασθεί η αλήθεια του κόσμου και όταν τα μυαλά των ανθρώπων θολώσουν από την σήψη του λεγόμενου πολιτισμού τους.
Η έλλειψη του Χριστού κάνει τις ψυχές να λαχταρίσουν την αλήθεια και τον λόγο Του, γυρεύοντας να “γαντζωθούν” στην κυριολεξία από τον Χριστό, όπου αντιληφθούν ότι Εκείνος βρίσκεται και υπάρχει “ζωντανότερος” σύμφωνα με τα λόγια του γέροντος Παϊσίου.
Κατά δεύτερο λόγο ζητείται ο προφητικός λόγος των θεωμένων ψυχών (των γερόντων), σαν πράξη αποκαλυπτική της αγάπης και της ελπίδας που μας υποσχέθηκε ο ίδιος ο Χριστός μέχρι την συντέλεια του κόσμου.
Όποιος πιστεύει στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, πιστεύει εξίσου στις προφητείες όλων των Αγίων που δόθηκαν και ειπώθηκαν από τότε μέχρι και σήμερα.
Άλλωστε υπάρχει και η ίδια η ιστορία, που επαληθεύει τουλάχιστον αυτές που αναφέρθηκαν στο παρελθόν.
Ελληνίς,
1. Δεν θυμάμαι ροκ τραγούδια να επιβάλλονται με τη βία στην εκπαίδευση. Η σύγκριση που κάνεις, ατυχέστατη.
2. Ποια εμφάνιση είναι αυτή που προδίδει εσωτερική γαλήνη; Ποιος το καθορίζει; Και γιατί να πιστοποιούμε την εσωτερική κατάσταση κάποιου καλλιτέχνη; Το καλλιτεχνικό προϊόν είναι το σημαντικό: μας αρέσει ή δεν μας αρέσει.
3. Ακούω (και) ροκ από την παιδική μου ηλικία. Οι εν λόγω Iron Maiden υπήρξαν η πρώτη μου μεγάλη συναυλία το 1987 στο γήπεδο της Ν. Φιλαδέλφειας. Δεν ξέρω ποιες αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να είχε αυτό για την πνευματική μου καλλιέργεια.
4. .Για τα υποσυνείδητα μηνύματα η επιστήμη και η δικαιοσύνη έχει αποφανθεί ήδη από τη δεκαετία του 1980 και 1990. Όλη η εν λόγω εμμονή είχε να κάνει με ευσεβιστικούς-ευαγγελικούς κύκλους στις Ην.Πολιτείες οι οποίες ήθελαν να βγάλουν χρήματα κατηγορώντας διάσημα γκρουπ.
5. Για την γεροντολαγνεία (φυσικά και την περιφρονώ) έχω καταλήξει εδώ και χρόνια: Το μοναστήρι δεν είναι ο τόπος όπου κατοικεί Εκείνος, ενώ ταυτόχρονα λείπει από την καθημερινότητά σου. Δεν πας στο μοναστήρι για να βρεις τον Χριστό. Ο Χριστός είναι ΠΑΝΤΟΥ. Αν εσύ (γενικά μιλάω) δεν μπορείς να Τον δεις δίπλα σου, είναι άλλο θέμα. Το μοναστήρι δεν φτιάχτηκε για σένα, δεν φτιάχτηκε για μένα, δεν φτιάχτηκε για να δίνει συμβουλές και «προφητείες» που τόσο απλόχερα μοιράζουν μερικοί. Το μοναστήρι υπάρχει ΜΟΝΟ για όσους αποφάσισαν να υπηρετήσουν τον Θεό μακριά από τον κόσμο τούτο. Ο Χριστός υπάρχει και στο Βατοπαίδι και στην ενορία. Αν νομίζουμε πως υπάρχει μόνο στο μοναστήρι, έχουμε αποτύχει ως χριστιανοί εν τω κόσμω. Νομίζουμε πως η μόνη πηγή «θέωσης» είναι η μονή ενώ η ενορία μας, η ζωή μας, η καθημερινότητά μας είναι Β’ Εθνική. Ας καταργήσουμε τις ενορίες τότε. Ας πηγαίνουμε κάνα δυο φορές το χρόνο στα μοναστήρια και καθαρίσαμε.
6. Προφητικός λόγος δεν υπάρχει πλέον. Όλες οι προφητείες αφορούσαν Αυτόν. «Μετά Χριστόν, πέπαυται προφητεία.» Εξ ου και η ειρωνική φράση «μετά Χριστόν προφήτης»
7. Η Αποκάλυψη είναι ένα βιβλίο με το οποίο ΓΙΓΑΝΤΕΣ Πατέρες της εκκλησίας δεν ασχολήθηκαν, κατανοώντας τη δυσκολία του αλλά και τις ερμηνείες του, οι οποίες θα οδηγήσουν μαθηματικά σε αιρέσεις. Ούτε λειτουργικά δεν υπάρχει στην λατρεία μας. Οπότε, ταπεινά, ακολουθώ αυτόν το δρόμο και δεν μιλάω για αυτό.
1. Ενώ η γιόγκα εκτός εκπαίδευσης είναι αποδεκτή για εσάς;
2. Η προσωπική ευαρέσκεια του καθενός είναι που περιπλέκει πολλές φορές και τα πνευματικά ζητήματα.
Επιμένετε τελικά πως η ροκ μουσική χαλιναγωγεί τα πάθη και βοηθάει στην καλλιέργεια της απάθειας, απαραίτητης ακόμη και για έναν διάλογο όπως αυτός που κάνουμε τώρα;
3. (χωρίς σχόλια)
4. Υποσυνείδητα μηνύματα: αφιερώστε ένα ποστ σχετικό αν θέλετε. Με πληροφορίες και έρευνες πρόσφατες όμως.
5. Επαναλαμβάνω. Ο Χριστός όντως βρίσκεται παντού, αλλά σ’ έναν τρελόκοσμο, βιώνεται με μεγαλύτερη πληρότητα στις ερημιές.
Αν επιμένετε, κάτι χάθηκε από τις ενορίες. Μπορούμε να το αναλύσουμε αντίστιχα σ’ ένα ποστ, γιατί είναι ολόκληρη συζήτηση.
6. “Προφητικός λόγος δεν υπάρχει”; Θέλετε, έχετε διάθεση να σας μεταφέρω γραπτώς μερικά προφητικά λόγια που πηγάζουν από την μέθεξη με το θείο ως απόρροια της αλήθειας Του;
7. Το γεγονός ότι δεν ερμηνεύτηκε ποτέ με ακρίβεια η Αποκάλυψη πιστοποιεί το ότι είναι προφητική.
Τα ίδια τα γεγονότα θα την επαληθεύσουν κάποτε ΚΑΙ αυτήν.
Υστερόγραφο. Δεν μπορώ να σας αποκαλύψω τί εννοεί τελικά η Αποκάλυψη. Θα σοκαριστείτε.
1. Δεν κατανοώ τον όρο «αποδεκτή». Όποιος θέλει να την ακολουθήσει, είναι ελεύθερος να το κάνει. Προσωπικά τη θεωρώ μακριά από τα πιστεύω μου και επιπλέον δε θέλω να μου την επιβάλλουν-κυρίως ως παιδαγωγικό προϊόν.
2. Γιατί να χαλιναγωγεί τα πάθη μια μουσική; Δεν είναι αυτός ο σκοπός της. Ή μάλλον δεν είναι ο μόνος σκοπός της. Αλλιώς θα ακούγαμε όλοι μουσική για ενυδρεία και ασανσέρ, ένα ευνουχισμένο υποπροϊόν. Ο σκοπός της είναι πολλαπλός: από την απλή διασκέδαση, μέχρι τα πολιτικά μηνύματα και το απλό «ξέσκασμα» του ακροατή. Μια χαρά απάθεια έχω για τον διάλογο που κάνουμε, δεν ξέρω μόνο αν είναι αποτέλεσμα της ροκ
3. Γιατί χωρίς σχόλια; Εκτός αν εννοείς πως έτσι αποδεικνύεται πράγματι πως δεν στέκω καλά ψυχολογικά (ως ροκάς)
4. Δεν μπορώ να καταλάβω τα κολλήματα με τα υποσυνείδητα μηνύματα τη στιγμή που υπάρχουν συνειδητότατα και μπροστά στα μούτρα μας μηνύματα που δε χρειάζονται ανάλυση. Τι να μου πει υποσυνείδητο μήνυμα σε δίσκο του 1980 σε στυλ «κάπνισε μαριχουάνα» όταν ηγέτης «έλληνας» αριστερόστροφου συνασπισμού προπαγανδίζει τα ναρκωτικά ως προτεραιότητα για την πολιτική ατζέντα του; Τα υποσυνείδητα κρυμμένα μηνύματα σε τραγούδια ήταν μόδα το 1980, άντε και λίγο το 1990. Τώρα τα μηνύματα είναι μπροστά μας, ξεκάθαρα.
5. Διαφωνώ κάθετα. Ο Χριστός βιώνεται και στο κέντρο της Νέας Υόρκης, αρκεί να το θες. Βιώνεται και στα γραφεία πολυεθνικής, στο ταξί, στο σχολείο, παντού. Δεν είναι μια «μεταφυσική εμπειρία». Είναι Ζωή.
6. Τίποτε δεν χάθηκε από τις ενορίες. Αντίθετα, αυξήθηκε η βαρεμάρα μας να πολεμήσουμε για αυτήν τη δόλια την ενορία, να εργαστούμε με ζήλο, να την κάνουμε κέντρο της ζωής μας. Αφήσαμε να γίνει κομμάτι της βαρετής καθημερινότητας, να από-αγιοποιηθεί, να ατονήσει. Για αυτό νομίζουμε πως αν πάμε σε έναν εσπερινό στο Όρος, «αγιαζόμαστε» παραπάνω από το αν πηγαίναμε σε κάθε εσπερινό της ενορίας μας. Αλλά, είπα: βαριόμαστε. Ας ξεκινήσουμε την κριτική από τον εαυτό μας.
7. Ποιος είπε πως η Αποκάλυψη δεν είναι προφητική; Εγώ είπα πως δεν την «αγγίζω» για τους λόγους που ανέφερα και πως «…μετά Χριστόν προφητεία ουκ έστι»
Δε χρειάζεται να με σοκάρεις. Αν πράγματι μπορείς να αναπτύξεις την πατερική ερμηνεία τόσο πολύ, δεν θα είναι σοκαριστικό αλλά ευχής έργον. Behold, Rhodes island…:)
Επειδή πάω στο Άγιον Όρος, θα πω ότι σίγουρα όλες οι λειτουργίες είναι μια εμπειρία ξέχωρη και υπέργεια.
Όταν όμως πάω και την ενορία, σ’ αυτή τη “φτωχή” πνευματικά με την πρώτη ματιά, με τον πολύ κόσμο και τη φασαρία, βάζω κανόνα στον εαυτό μου: Εδώ είναι ο Κύριος σου κι εδώ θα προσευχηθείς.
cacofonix,
μακάρι περισσότεροι να σκέφτονταν σαν εσένα. Φυσικά και στο άγιο όρος οι ακολουθίες είναι ξεχωριστές. Γιατί τότε δεν μένουμε στο όρος; Και εφόσον δεν μένουμε, γιατί δεν φροντίζουμε αυτό που έχουμε; την ενορία ΜΑΣ. Ούτε του παπά, ούτε κανενός άλλου αλλά του Χριστού και δική μας.
4. Η αδυναμία να αντιδράσει κανείς στα συνειδητά μηνύματα έχει σχέση με την επιτυχία της λειτουργίας των υποσυνείδητων μηνυμάτων.
Στις υπόλοιπες θέσεις διαφωνώ.
Γιατί δεν έρχεστε όμως στην Ελλάδα να τα πούμε από κοντά;
Συγνώμη αλλά αντιδρώ μια χαρά στα συνειδητά μηνύματα. Οπότε μάλλον τα υποσυνείδητα δεν με “έπιασαν’
Από 9 Ιουλίου ως 9 Αυγούστου θα είμαι στην πατρίδα.
Ωραία! Μόλις μπορέσετε ενημερώστε!
Δεν μπορώ να καταλάβω ποιον ακριβώς να ενημερώσω αλλά θα το πράξω
Έχετε μέηλ;
panajiotisk@hotmail.de (αν και νομίζω είναι ορατό τοις πάσι)
Η αναζήτηση της τελειότητας δεν είναι χωροταξική, ούτε καν περιβαντολογική. Είναι κατεξοχήν εσωτερική… Το να αγαπήσεις την εκκλησία της ενορίας σου δεν είναι υποχρεωτικό. Πηγάζει από μια εσωτερική ανάγκη εξοικονόμησης…
Τα υπόλοιπα είναι υπεκφυγές και δικαιολογίες…
Υποχρεωτικό δεν είναι τίποτε.
Αν θέλουμε να είμαστε όμως στα πλαίσια της εκκλησιολογίας και της ποιμαντικής, στην ενορία είναι που ανήκουμε. Αν ανήκαμε σε μονή, θα είμασταν μοναχοί. Η Ορθοδοξία είναι ξεκάθαρη.
Kαλά θυμάμαι τί…. φρίκη είχα φάει όταν πρωτοδιάβασα σε ηλικία 15 ετών ένα χριστιανικό βιβλιάριο για τον σατανισμό στην ροκ μουσική, εκδιδόμενο από μία ομάδα χριστιανών νέων! Από τον φόβο μου και τις τύψεις μου δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Και αναρωτιέμαι τί μου έκανε πραγματικά κακό και με γέμισε αρνητικά συναισθήματα: η ροκ μουσική ή η απύθμενη άντεναμηνπω κάποιων “προτεσταντιζόντων”. Εκτός αυτού, είχα να αντιμετωπίσω και μερικούς συμμαθητές μου που με δούλευαν μεταξύ σοβαρού και αστείου γιατί ο πατέρας μου είχε δισκάδικο και πουλούσε συν τοις άλλοις τον… σατανά, δηλαδή metall μουσική. Σιγά-σιγά μέσα από διάφορα ακούσματα και έως τώρα αρχίζω να διακρίνω μεταξύ τραγικών κλόουν, που όπως λέτε πάτερ πουλάνε “μούρη”, μεταξύ “άτακτων παιδιών” , στυγνών επαγγελματιών και κανονικών ανθρώπων. Ποτέ δεν έκρυψα ότι μ’αρέσει η ροκ, αν και δεν προτιμώ την metall (ίσως μέχρι το fear of the dark ,όχι παραπάνω). Προτιμώ τους doors και την κλασσική ρόκ των deep purple, αλλά μ’αρέσει και το glam rock , όπως και οι της εποχής μου guns n’ roses. Όπως και Άσιμο,Βασίλη,Παύλο. Ξέρω ότι πολλοί απ’άυτούς είτε συνειδητά είτε όχι δεν πολυείχαν σχέσεις με τον Χριστό, άλλοι πάλι τον αγαπούσαν(ίσως περισσότερο από χριστιανούς της ετικέτας) και ας μην αγαπούσαν την Εκκλησία. Αλλά αυτό δεν αποτελεί για μένα ισχυρό κριτήριο. Προσφάτως άκουσα ένα νησιώτικο τραγούδι που επαινεί τον εραστή εις βάρος του συζύγου. Ε, αν αυτό το τραγούδι είναι πιο… χριστιανικό από το “μπαγάσα” ας πούμε του Άσιμου, μόνο και μόνο επειδή έχει …παραδοσιακά ακούσματα… τί να πώ…παραδίνομαι!
Και θα πώ σε κάποιους πώς ευτυχώς, αν και άκουγα ροκ έγινα παπάς και όχι σατανιστής,φρίκουλο,ναρκομανής,ομοφυλόφιλος, κομμουνιστής,νέγρος. Ευτυχώς επιβίωσα!:)))
Πάτερ μου,
συνεχίζετε να με εκπλήσσετε: είχε ο πατέρας σας κατάστημα δίσκων; Ουάου!!Κάποτε ήταν ένα παιδικό μου όνειρο να ανοίξω κάτι παρόμοιο.
Το ότι υπάρχουν καραγκιόζηδες σε όλα τα είδη μουσικής είναι δεδομένο. Σπάνια όμως με έλκυε το καραγκιοζίστικο στυλάκι (εξαίρεση οι Kiss). Άλλωστε, πολλοί καλλιτέχνες με…”τώρα πουλάω μούρη” στυλάκι παραδέχτηκαν στα γεράματά τους πως τα έκαναν όλα αυτά επειδή αλλιώς δεν θα ήταν..in!!
Και δεν μπορώ να καταλάβω ποιο είναι το πρόβλημα που συνυπάρχουν στη δισκοθήκη μου ο Chic Corea με τον Λυκούργο Αγγελόπουλο, οι Iron Maiden με τον Β.Παπακωνσταντίνου και ο Orff με τον Χρόνη Αηδονίδη (respect)τον Τερλέγκα(respect:)