Ο εθνικός εκατόνταρχος

Διαβάζοντας σε ιστολόγιο φίλου ιερέως το κυριακάτικο κήρυγμα, μου έμεινε η ευαγγελική φράση : «αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον». Εκείνος ο οποίος λέει αλλού πως ήλθε μόνο για τα χαμένα πρόβατα του Ισραήλ, ομολογεί μπροστά σε αυτά τα ΙΔΙΑ τα πρόβατα πως ανάμεσά τους δεν βρήκε κανέναν με πιο μεγάλη πίστη! Ποιον; Έναν εθνικό! Έναν από τους γκοϊμ, τους ξένους. Κάποιος ο οποίος δεν ήταν περιτμημένος, δεν ήξερε τον μωσαϊκό νόμο, δεν συμμετείχε στην λατρεία στο Ναό, ήταν συν τοις άλλοις αξιωματικός του στρατού των κατακτητών…ΩΙΜΕ, αυτός ο “ξένος” από όλες τις απόψεις ήταν πιστότερος από εκείνους που θεωρούσαν εαυτούς πιο “κοντά” στο Θεό! Και για ποιον πήγε να παρακαλέσει ο εθνικός; Όχι για την κόρη του, για τη γυναίκα, για συγγενή του έστω…ούτε φίλο. Πήγε για τον ΔΟΥΛΟ του, κάποιον που εκείνη την εποχή τυπικά δεν υπήρχε παρά ως μηχανή εξυπηρέτησης των καθημερινών εργασιών. Και σε ποιον πήγε; Σε κάποιον υπόδουλο της Ρώμης (αυτό ήταν πολιτικά ο Ιησούς) και τον παρακάλεσε ΤΑΠΕΙΝΑ.

Παρακάτω, διαβάζουμε : πόσοι από εμάς πλησιάζουμε την θεία Τράπεζα με αληθινή προετοιμασία; πόσοι από εμάς συναισθανόμαστε βαθιά, όπως ο εκατόνταρχος, την αναξιότητά μας όταν πλησιάζουμε το Άγιο Ποτήριο;

Δεν ξέρω ειλικρινά να απαντήσω. Πολλοί αντιμετωπίζουν το Ποτήριο μαγικά: “Ας κοινωνήσω για να μην αρρωστήσω”. Η μαγεία και το ξόρκι σε όλο του το μεγαλείο. Άλλοι πάλι το βλέπουν ως “θρησκευτικό καθήκον” (άλλη μια τελείως λανθασμένη φράση που όμως έμεινε): “Καλό είναι να κοινωνώ 2-3 φορές το χρόνο”. Και εδώ απογοήτευση. Λίγοι, δυστυχώς, συναισθάνονται πως πρέπει πρώτα να ταπεινωθούν για να πλησιάσουν το Ποτήρι, πρέπει να νιώσουν όπως ο εκατόνταρχος και να παρακαλέσουν. Να παρακαλέσουν και να ευχαριστήσουν.

Αν δεν κοινωνούμε, ο Χριστός δεν παθαίνει κάτι. Εμείς ζημιωνόμαστε. Αν πάλι κοινωνούμε με λάθος βάσεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Κοινωνία χωρίς ταπείνωση και μετάνοια δεν έχει καμία αξία. Και έλεος με κάποιους “πνευματικούς” που λένε πως αν κοινωνήσουμε απροετοίμαστοι, οι φλόγες της κόλασης θα μας φάνε και μια ναπάλμ θα καρφωθεί στο λαιμό μας!! Ούτε φωτιά θα μας κάψει, ούτε κεραυνός θα πέσει! Αν κοινωνήσουμε απροετοίμαστοι (ξεγελώντας τον ιερέα αλλά κυρίως τον εαυτό μας) απλά ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΜΑΣΤΕ από τη Βασιλεία του Θεού ολοταχώς. Και χειρότερη ναπάλμ από αυτό δε μπορεί να μας κάψει.