Gay γάμος και άλλα οξύμωρα

Πριν 2-3 μήνες, στη διπλανή (προτεσταντική) ενορία, ανακοινώθηκε με περισσή χαρά ο πρώτος γάμος μεταξύ αντρών! Ο κ. Χ μπορούσε επιτέλους να αποκαταστήσει τον κ. Ψ, τον οποίον εξέθετε αδιάντροπα για χρόνια. Φυσικά, οι εν λόγω ομοφυλόφιλοι και οι συν αυτοίς θα ρίχνουν πυροτεχνήματα για την απόφαση της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Σουηδίας η οποία επιτρέπει τους γάμους ατόμων ιδίου φύλου.

Δεν θα αναλωθώ για να υπερασπιστώ την αντίθετη άποψη την οποία πρεσβεύω. Δεν θα επεκταθώ σε θεολογικούς στύλους που στηρίζουν το οικοδόμημα της διαφυλικής οικογένειας, ούτε θα επεκταθώ στις ψυχολογικές προεκτάσεις της ομοφυλόφιλης “οικογένειας”. Θα σχολιάσω όμως μια παράγραφο του εν λόγω άρθρου και θα θέσω και μια ερώτηση:

Ξεκινώ από την ερώτηση: Ποιος είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός όσων ψήφισαν υπέρ της νομιμοποίησης; Ρητορικό;

Συνεχίζω με την παράγραφο, την οποία παραθέτω αυτούσια:

Πολλοί διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν τους Λουθηρανούς ως αιρετικούς ή απλά ότι εκκοσμικεύουν το ευαγγέλιο και το φέρνουν στα μέτρα των ημερών. Εγώ βλέπω μια πολύ σοβαρή αντιμετώπιση σε θέματα που είναι άμεσα, ζωντανά, αγγίζουν πολύ μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας μας και πολύ απλά στον τόπο μας είτε δεν συζητούνται στις πραγματικές τους διαστάσεις είτε αναζητούνται πατερικές ερμηνείες ή αλληγορικές εξηγήσεις που πολώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις στιγματίζοντας συμπεριφορές που διαφοροποιούνται από κανονικότητες ετερόφυλων δεσμών.

Το μεγάλο μάθημα των Λουθηρανών, που κατέχουν πολύ καλά τη βιβλική επιστήμη και θεολογία, είναι ότι μέσα από μια θεολογία του γάμου αναδεικνύεται ένας ευρύς χώρος για όλους στη μεγάλη θεανθρώπινη κοινότητα της Εκκλησίας. Δείχνουν έναν δρόμο συμφιλίωσης με το παρόν που πολύ δύσκολα μπορεί να ακολουθήσει μια ορθόδοξη Εκκλησία σε θεσμικό συνοδικό επίπεδο.

Κατά τα άλλα είναι αυτονόητο πως οι διακρίσεις των σχέσεων σε κανονικές ή μη, σε φυσικές ή παρά φύσιν, είναι ανθρώπινες κατασκευές που παλιά αποσκοπούσαν στον έλεγχο της σεξουαλικότητας, που δεν εξυπηρετούν πλέον τις κοινωνίες, παρά την αγωνία και τις εμμονές όσων επικίνδυνων προκαλούν δυστυχία σκορπίζοντας φοβίες και μίσος, επιμένοντας πεισματικά να θεωρούν εαυτούς ρυθμιστές της ζωής των άλλων ή μεσσίες που θα σώσουν το γένος από την καταστροφή.

Οι Προτεστάντες (οι οποίοι κατέχουν, λέει, καλά τη Βιβλική Θεολογία) ανέκαθεν είχαν ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ (ΜΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ) πρόβλημα: Δεν μπορούσαν να προσδιορίσουν την απάντηση στο ερώτημα: “Τι είναι ΕΚΚΛΗΣΙΑ”; Για αυτό το λόγο οι γνώστες της βιβλικής θεολογίας δεν μπόρεσαν ποτέ να συνυπάρξουν σε μια κοινή “θεανθρώπινη εκκλησία” την οποία με περισσή ευκολία επικαλείται ο συγγραφέας του άρθρου. Ας θυμίσουμε πως υπάρχει πλειάδα ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΩΝ Εκκλησιών αλλά ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ οι οποίοι αντιτίθενται σθεναρά στην επικράτηση των ομοφυλόφιλων στις εκκλησίες τους. Τι συμβαίνει, αυτοί δεν ξέρουν ντιπ από βιβλική θεολογία;

Ο Προτεστάντες επίσης, οι γνώστες της βιβλικής θεολογίας, επιμένουν να αγνοούν 2000 χρόνια εκκλησιαστικής παράδοσης. Οι γνώστες της βιβλικής θεολογίας αγνοούν πως η Εκκλησία και η παράδοσή της υπήρχαν ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΟ. Δεν είμαστε χριστιανοί επειδή ακούσαμε ένα βιβλικό κήρυγμα, είμαστε χριστιανοί επειδή ΒΑΠΤΙΣΤΗΚΑΜΕ στο όνομα της Αγίας Τριάδος.

Ο συγγραφέας του άρθρου δείχνει να έχει παντελή άγνοια της Ορθόδοξης Παράδοσης-αλλά και της δυτικής! Γράφει πως η απόφαση για το θέμα είναι μια “γενναία απόφαση” της Λουθηρανικής Εκκλησίας (ποιας όμως από τις 450 που υπάρχουν;). Σε ποια όμως προτεσταντική εκκλησία πριν το 1972 υπήρχε θέμα αποδοχής της ομοφυλοφιλίας-ενώ η ομοφυλοφιλία ως πρακτική υπάρχει από αρχαιοτάτων χρόνων; Γιατί μόνο τότε (το 1972) ασχολήθηκε η προτεσταντική εκκλησία μέχρι σήμερα; Γιατί να μην ασχοληθεί και ο Λούθηρος με το θέμα;(ο οποίος πέθανε με Ρκαθολική εκκλησιαστική συνείδηση και πολύ αμφιβάλλω αν είχε στο μυαλό του όσα πρεσβεύει η Λουθ. Εκκλ. της Σουηδίας).

Η πραγματικότητα είναι απλή: Η απουσία εκκλησιαστικής παραδόσεως στον προτεσταντισμό (υπάρχει μόνο η Βίβλος σαν ένα Do it yourself εγχειρίδιο) κατέλυσε όσα εκκλησιολογικά απομεινάρια υπήρχαν. Όλες οι κοινωνικές αδικίες έπρεπε να βρουν τη “λύτρωσή” τους μέσα στη θρησκεία: ο φεμινισμός, ο ρατσισμός, ο ομοφοβία, η κοινωνική αδικία, τα πάντα!! Έτσι, έπρεπε όλα να γίνουν-τι άλλο -politically correct: Ομοφυλόφιλοι ιερείς και γάμος, ποσόστωση σε έγχρωμους επισκόπους, ειδικές ακολουθίες για λεσβίες, αλκοολικούς και άστεγους, Κοινωνία με πορτοκαλάδα (!!) και άλλα τέτοια.

Το μήνυμα του Θεανθρώπου δεν είναι ηθικό, ανθρωπιστικό, κοινωνικό, ψυχολογικό, ενάντια στην αδικία, στη φτώχια, στην κοινωνική καταπίεση, στο ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία: είναι πρωτίστως ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟ. Ο άνθρωπος έχει ΝΕΑ ΖΩΗ, όχι μια βελτιωμένη έκδοση της παλιάς! Και σε αυτή τη νέα ζωή, η οποία εστιάζεται στην Ορθόδοξη Παράδοση (της οποίας μέρος μόνο είναι η Βίβλος) καταπολεμούνται τα προαναφερθέντα. Αλλά πάντα μέσα από το πρίσμα της εκκλησιαστικής συνείδησης-και η συνείδηση αυτή δεν είχε ΠΟΤΕ θέση για ομοφυλόφιλο γάμο-ακριβώς για οντολογικούς λόγους!

Υπάρχει μια τρομακτική πίεση να γίνουμε in, να μη φαινόμαστε “οπισθοδρομικοί” Ποιος είναι όμως ο οπισθοδρομικός; Εκείνος που είναι κολλημένος σε ένα κείμενο (λέγε με και φονταμενταλιστή) που απλά ΔΕΝ ΕΡΜΗΝΕΥΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ την Παράδοση ή εκείνος που έχει μια σταθερή υπαρξιακή απάντηση στο ερώτημα “ποιος είμαι”; Επίσης γινόμαστε μάρτυρες της μανίας να πάρουν “εκκλησιαστική” εκδίκηση όσοι θεωρούν εαυτούς αποδιωγμένους από την Εκκλησία-ενώ στην πραγματικότητα οι ίδιοι έφυγαν μακριά της. “Δε δέχεστε την σεξουαλική μου προτίμηση; Τώρα, φάτε έναν ομοφυλόφιλο γάμο μέσα στο σπίτι σας”. Άλλωστε, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω την πραγματική ανάγκη του ομόφυλου γάμου. Υπάρχει το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης, το οποίο τους εξυπηρετεί μια χαρά! Αλλά όχι, εκεί: Γάμο σε εκκλησία!! Να κάνουμε ό,τι και οι άλλοι, οι “κανονικοί” που μας καταπίεζαν!!

Πολλοί (δυστυχώς και αρκετοί Ορθόδοξοι) αγνοούν πως η Εκκλησία δεν υπάρχει για να την αλλάξει ο κόσμος αλλά για να αλλάξει η ΙΔΙΑ τον κόσμο! Όποιος δεν το καταλαβαίνει ή δεν το βιώνει αυτό βρίσκεται,κατά την ταπεινή μου, σε λάθος μονοπάτι.