Ο χριστιανισμός βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Αυτό είναι σίγουρο. Όπως η Εκκλησία του Αίματος πέρασε στην Θριαμβεύουσα Εκκλησία, όπως έγιναν οι διάφορες διαιρέσεις στο Σώμα της Εκκλησίας, κατά τον ίδιο τρόπο αναμένω με μια εσχατολογική κρυφή σκέψη κάποια ανάλογη αλλαγή για την Ορθοδοξία. Δεν γνωρίζω επαρκώς αν αυτή η αλλαγή θα είναι προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Γνωρίζω όμως πως θα αρχίσει μια νέα περίοδος εκκλησιολογίας και διοικητικής αυθύπαρξης του Σώματος.
Συνομιλούσα κάποια στιγμή με τον ρκαθολικό ιερέα της περιοχής που μένω και μου είπε το εξής: “Όταν θέλω να μιλήσω με τον επικεφαλής της Ευαγγελικής Εκκλησίας, μιλάω με τον επικεφαλής της Ευαγγελικής Εκκλησίας. Όταν θέλω τον επικεφαλής της Ρκαθολικής βρίσκω τον επικεφαλής της Ρκαθολικής Εκκλησίας. Όταν θέλω τον επικεφαλής της Ορθόδοξης, γιατί έχω 6-7 επιλογές; Ποιος σας εκπροσωπεί τελικά;” Ετοιμάστηκα να πω τα καθιερωμένα “Επικεφαλής είναι η Σύνοδος, μόνο αυτή αποφασίζει” κλπ αλλά σκέφτηκα πως υπάρχουν καμιά 40 σύνοδοι στην Ορθοδοξία που μπορούν να αποφασίσουν ορισμένα πράγματα, ανάλογα με το τι μορφή αυτοκεφάλου έχει κάθε Εκκλησία.
Εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε ανεπτυγμένο το ταλέντο της περιχαράκωσης και αυτοηρωιοποίησης. Ποτέ η Ορθοδοξία δεν έχει κάνει λάθος!!Ποτέ δεν χρειάζεται να διορθώσει τα κακώς κείμενα! Έτσι, λίγο ενδιαφέρει αν μπορεί να διορθωθεί η πληγή της πολυδιάσπασης της Ορθοδοξίας, που άρχισε με προτροπή του Josef Ludwig von Armansperg στον “προτεσταντίζοντα” Θ.Φαρμακίδη και είχε συνέχεια με την δημιουργία “εθνικών εκκλησιών” στα τέλη του 19ου αιώνα. Η μόδα του Cuius regio, eius religio επικράτησε ολοκληρωτικά ξεφτιλίζοντας κάθε έννοια ορθόδοξης εκκλησιολογίας, μιας εκκλησιολογίας που στηριζόταν ως τότε στον Απόστολο Παύλο. Αλλά οι δυνατοί του κόσμου τούτου κατέλυσαν όλες τις εδαφικές δικαιοδοσίες αιώνων (όπως ξεκίνησαν να κάνουν οι δυτικοί με απαρχή την εκκλησιολογία των Σταυροφοριών το 1099) και ξεκίνησαν να “μαδάνε” το ταλαιπωρημένο σώμα της Εκκλησίας και να θέλουν δικά τους “τσιφλίκια”. Ο λόγος; Ίδιος με των δυτικών: “θέλουμε δικό μας λατινόφωνο Ritus” έλεγαν οι Λατίνοι και ίδρυαν δικά τους Πατριαρχεία στα εδάφη που ήδη υπήρχε τοπική εκκλησία. “θέλουμε εκκλησία μόνο για τους Ρώσους,Έλληνες, Σέρβους κλπ, με Ρώσους,Έλληνες, Σέρβους κλπ επισκόπους” έλεγαν αργότερα οι Ορθόδοξοι. Και δώστου η πολυδιάσπαση. Και σαν να μην έφτανε αυτό, άρχισαν να ασελγούν και εκτός της (ούτως ή άλλως στείρας) δικαιοδοσίας τους, ποντάροντας στην αιχμαλωσία της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας: άρχισαν να ιδρύουν μητροπόλεις σε εδάφη που ούτως ή άλλως ανήκαν ανέκαθεν στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Έτσι βλέπουμε τραβεστί καταστάσεις με 7 ορθοδόξους επισκόπους διαφορετικής δικαιοδοσίας στην ίδια περιοχή, (στην οποία, σύμφωνα με τις Κανονικές Διατάξεις, δικαιοδοσία έχει μόνο η Κωνσταντινούπολη) πράγμα τελείως αντικανονικό, αντιορθόδοξο και παράνομο. Στο Κανονικό Δίκαιο αποκαλείται “πολυ-συνεδαφικότητα”. Είναι μια καλή λέξη για να αντικαταστήσουμε τη φράση: “η βλακεία που μας δέρνει.”
Εκτός από την πολυδιάσπασή μας σε επίπεδο εκκλησιολογικό, υπάρχει και η διάσπασή μας σε επίπεδο προσώπων. Κάποιοι βρίσκονται στην Εκκλησία από τύχη, κάποιοι με σκοπό, κάποιοι πιστεύουν πραγματικά, κάποιοι απλά ακολουθούν την Παράδοση, κάποιοι…κάποιοι….όλοι όμως έχουν το δικό τους φαντασιακό. Πολλοί από αυτούς:
1. Βρίζουν αισχρά τον Οικουμενικό Πατριάρχη, λέγοντας πως είναι “Τούρκος” (αυτό δηλαδή που ήταν όλοι οι Έλληνες, ως υπήκοοι του Οθωμανικού κράτους) χωρίς να μείνουν έστω μια μέρα στην Πόλη για να δούνε εκεί πόσα απίδια έχει ο σάκος.
2. Στέλνουν σε όλους τους ιερείς της Γερμανίας email λέγοντας πως είμαστε αιρετικοί και να πέσουμε στα γόνατα για συγχώρεση ενώ σε έναν μήνα λαμβάνουμε (πάλι όλοι) επιστολές για να τους βοηθήσουμε ως χριστιανοί!!! Άσε που ένας “επίσκοπος” από αυτούς έκανε “κατήχηση” σε 2 μέρες σε κάποια μουσουλμάνα (!!!) και την έπεισε(!) πως δεν είναι σωστό να βαφτιστεί (!) σε μας διότι είμαστε αιρετικοί!!!Αυτό το κατάλαβε η δύστυχη μουσουλμάνα ύστερα από τα ταχύρυθμα μαθήματα “χριστιανικής” δογματικής (σε ποια γλώσσα θα ήθελα να ξέρω) και θέλησε (ω, τι αγιοπνευματική εμπειρία) να βαπτιστεί στην Ελλάδα!!!
3. Λατρεύουν ανεξήγητα (ως πιο…αγιοπνευματική) άλλη Εκκλησία, εκ βορρά ορμώμενη. Αγνοούν την σχέση αυτής με γνωστή υπηρεσία, η οποία τώρα έχει αλλάξει όνομα.
4. Κάνουν γαργάρα ορισμένα βασικά, όπως το ότι ο επίσκοπος που δέχεται ως επικεφαλής το Άγιο Όρος ήταν και είναι μόνο ο Αρχιεπίσκοπος Νέας Ρώμης.
5. Κάνουν γαργάρα πως γεροντάδες, όπως ο Παϊσιος, δέχτηκαν τα μύρια όσα από φανατικούς ομοϊδεάτες τους.
6. Αγνοούν και κάνουν γαργάρα πως η Εκκλησία δεχόταν τον Ανόμοιο Γάμο (μεταξύ χριστιανού και μη χριστιανού!) ήδη από την εποχή της Καινής Διαθήκης.
7. Αγοούν πως η σύναψη γάμου με δυτικούς χριστιανούς δεν συμβαίνει μόνο στην Γερμανία αλλά πρωτίστως στην Ελλάδα από την εποχή του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ.
8. Πάσχουν από γεροντοπληξία ή γκουρουϊσμό. Θεωρούν πως “πνευματικοί άνθρωποι¨είναι μόνο οι έχοντες σχέση με το Άγιο Όρος. Οι υπόλοιποι είναι Β΄Εθνική, υπάρχουν διότι η Χαλκιδική είναι λίγο μακριά.
Κάποιος ιερέας, απόλυτα σεβαστός τοις πάσι, είπε πρόσφατα: “οι άλλοι χριστιανοί φτιάχνουν επιτροπές βιοηθικής ενώ οι δικές μας μητροπόλεις εγκυκλίους για να προσέχουμε να έχουμε κλειστά τα κινητά στους ναούς και για τα τσόφλια των αυγών του Πάσχα”.
Κάποιος άλλος, ελλαδίτης ιερέας, μου είπε επίσης: “Ξέρεις γιατί δεν θέλουμε διάλογο με τους δυτικούς; Διότι δεν είμαστε αρκετά μορφωμένοι, δεν μπορούμε να μεταδώσουμε την Ορθόδοξη Άποψη και Βίωμα, δεν είμαστε σίγουροι για τους εαυτούς μας. Νομίζουμε πως αν πούμε δυο τσιτάτα του Μ. Βασιλείου και του Παϊσίου, οι άλλοι αυτόματα θα μας δώσουν δίκιο.”
