Είναι γεγονός πέρα πάσης αμφισβήτησης η προβολή διαφόρων απόψεων αυτοχρισμένων “υπερασπιστών” της Ορθοδοξίας και η ηδονιστική αυτοδικαίωση που νιώθουν όταν σου λένε: “Τόσες φορές πρέπει να κάνεις το Σταυρό σου, πρέπει να θυμιάζεις από απόσταση 3 μέτρων αλλιώς η ευλογία δεν πιάνει, τα δικηροτρίκηρα δεν είναι δεμένα καλά” και άλλα δασκαλίστικα τα οποία τα ακούω με ευθυμία τις περισσότερες φορές. Με τον καιρό όμως άρχισα να λυπάμαι για το όλο θέμα διότι η σύγχυση και η αναρχία μεγαλώνει στη σκέψη των πιστών και επιτείνεται έτσι η κρίση αυτοσυνειδησίας του ποιμνίου.
Από τότε που ήμουν προ-έφηβος άκουγα πως η Δύση (έτσι αόριστα) παρερμήνευσε (sic) τα πάντα και εγκατέστησε ένα νομικό πνεύμα σε όλους τους τομείς της εκκλησιαστικής πρακτικής ενώ εμείς, οι Ορθόδοξοι, χαρακτηριζόμαστε από ελευθερία και ανεξάρτητη βούληση. Αυτό εκ πρώτης ακούγεται καλό αλλά είναι στην πραγματικότητα έτσι; Η Ορθοδοξία πράγματι στερείται του πνεύματος εφαρμογής κάποιων Κανόνων; Ή κάποιοι επικαλούνται αυτούς τους Κανόνες μόνο όταν θέλουν να αυτοδικαιωθούν μέσα από μια στρεβλή δικαιολογία; Για παράδειγμα: Read the rest of this entry »


