Πάντοτε ήμουν προσεκτικός σε όλους αυτούς που “φώναζαν”: τους κομματάρχες, τους εθνοσωτήρες, τους κομμουνιστοφάγους, τους κομμουνιστολάγνους, τους υπερεθνικιστές, τους υπερδιεθνιστές, τους προφητολόγους, αναρχικούς, φιλοβασιλικούς, αυτούς που “συνομιλούν με γέροντες” και λένε πως οσονούπω θα είμαστε στην Κόκκινη Μηλιά, εκείνους που νομίζουν πως για όλα φταίνε οι εβραιομασώνοι σατανιστές και όχι η δική τους βαρεμάρα και αδράνεια.
Οι δυο τελευταίες δεκαετίες όμως έχουν βαλθεί να με κάνουν να αλλάξω γνώμη: από το αλήστου μνήμης ΚΕΦΕ και τον φανερά αποσταθεροποιητικό ρόλο του (μιλάω μόνο για την θρησκευτική πλευρά, η πολιτική δεν με αφορά εδώ) μέχρι και το φοβερό “Σεμινάριο Γιόγκας για εκπαιδευτικούς”(!!!), όλα δείχνουν μια συγκεκριμένη στροφή όσον αφορά τον θρησκευτικό και “μεταφυσικό” (sic) προσανατολισμό της χώρας μας, προσανατολισμός ο οποίος δείχνει να μην ακολουθεί κάποιους ήδη υπάρχοντες κοινωνικούς μετασχηματισμούς αλλά μάλλον νόρμες “άνωθεν” διατεταγμένες.
Σε αυτό το συμπέρασμα φτάνω, προσωπικά πάντα, όταν βλέπω πως οι εκπαιδευτικοί μας σιγά σιγά θα πρέπει να προσανατολιστούν προς κατευθύνσεις όχι μόνο άσχετες με την Παιδεία αλλά και επικίνδυνες για τον κοινωνικό ιστό. Ως τι άλλο να ερμηνεύσει κάποιος την διδασκαλία της Yoga (σε όλες τις μορφές της), η οποία έφτασε στη Δύση ως “μέθοδος χαλάρωσης” ενώ στην πραγματικότητα είναι προετοιμασία θανάτου. Σέβομαι απόλυτα τις ανατολικές θρησκείες και τη φιλοσοφία τους, σέβομαι όλους όσους τις ακολουθούν. Από τον αμοιβαίο σεβασμό όμως μέχρι την επιβολή των ανωτέρω δοξασιών μέσω της εκπαίδευσης, η απόσταση είναι μεγάλη.
