Το ιδεολόγημα του σχίσματος

Κυκλοφορεί εδώ και δεκαετίες, ίσως και ενάμιση αιώνα, μια φήμη, μια φαντασία, ένα ιδεολόγημα, κάτι τέτοιο τέλος πάντων, το οποίο θα το αναλύαμε επιγραμματικά ως εξής:

1. Στην Επανάσταση του 1821 συμμετείχαν μόνο ιερείς οι οποίοι κατάγονταν από την Ελλάδα (όπου “Ελλάδα” εννοούνται τα…κατοπινά σύνορα που αποκτήσαμε το 1948 ή όσα είχαμε ως Βασίλειο της Ελλάδος, δηλαδή μέχρι τον Πηνειό).

2. Η Εκκλησία της Ελλάδος αποτελούνταν από αγνούς επαναστάτες ιερείς ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο από προδότες τουρκόφιλους!

3. Ευτυχώς που το νεοσύστατο ελληνικό κράτος απέκτησε δική του Εκκλησία (μονοεθνική)! Αλλιώς θα κινδυνεύαμε

Επιτέλους

Επιτέλους μια αντίδραση. Χαιρετίζω τον Κύπρου Χρυσόστομο που δε “μάσησε” να επιβάλλει επιτίμιο σε όσους ιερείς αμφισβητούν τις αποφάσεις τις Εκκλησίας της Κύπρου. Πρέπει κάποτε να μάθουν όλοι πως όταν αναιρείς τις αποφάσεις της Συνόδου της Εκκλησίας του Χριστού, θέτεις εαυτόν εκτός εκκλησίας, απλά. Ας το δουν αυτό και άλλοι εν Ελλάδι, οι οποίοι αφήνουν κάποιους “ομολογητές” να κάνουν ό,τι θέλουν.

Αρχή σχίσματος

Διαβάζουμε στην “Ομολογία Πίστεως” των αντι-οικουμενιστών:

Για την ενσωμάτωση των αιρετικών στην Εκκλησία η κανονική ακρίβεια απαιτεί την διά του Βαπτίσματος αποδοχή τους. Το προηγούμενο «βάπτισμα» τους, τελούμενο εκτός της Εκκλησίας, χωρίς την τρισσή κατάδυση και ανάδυση του βαπτιζομένου εντός του δι’ ειδικής ευχής ηγιασμένου ύδατος και από μή Ορθόδοξο ιερέα, δεν είναι καν βάπτισμα· στερείται της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, η οποία δεν υπάρχει στα σχίσματα και στις αιρέσεις, και επομένως δεν έχομε τίποτε κοινό πού να μας ενώνει…

Διαβάζουμε οδηγίες βαπτίσεως στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, όπου ανήκουν οι περισσότεροι υπογράφοντες την “Ομολογία” (και ο εμπνευστής της!!!):

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ
για την τέλεση Βάπτισης

………Γιά τήν προσέλευση

Πάλι ο Πειραιώς

Ο Πειραιώς εδώ: (κείμενο με την υπογραφή του)

Υπάρχουν βέβαια και συλλογικές ευθύνες, και κυ ρίως των οικουμενιστικών φρονημάτων Ιεραρχών και Θε ολόγων μας, απέναντι στο ορθόδοξο πλήρωμα και το ποί μνιο τους. Πρός αυτούς δηλώνουμε με φόβο Θεού και αγά πη, ότι η στάση τους αυτή και τα ανοίγματα τους στις οικουμενιστικές δραστηριότητες είναι από πάσης πλευράς κα ταδικαστέα: Διότι

Η Εκκλησία δεν είναι Κράτος

Καταλαβαίνω πως κάποιοι ιεράρχες θέλουν να μείνουν στην Ιστορία και να τους μνημονεύουν όπως τον μακαριστό Χριστόδουλο. Το βασικό όμως είναι το τι λένε και τι κάνουνε.

Ο Σεραφείμ-λέγε με Μάρκο Ευγενικό ΙΙ-Πειραιώς, αφού: α.Υπέγραψε την Ομολογία Πίστεως εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και β. Υποδέχτηκε αυτόν που ονόμαζε “αιρετικό” μετά βαϊων και κλάδων στη Λάρισα, τώρα χτυπάει για άλλη μια φορά τους “αιρετικούς”:

Τι θα πει “κοινωνία”;

Διαβάζουμε στην λεγόμενη “ομολογία πίστεως”:

Έφ’ όσον οι αιρετικοί εξακολουθούν να παραμένουν στην πλάνη, αποφεύγουμε την μετ’ αυτών κοινωνία, ιδι αίτερα τις συμπροσευχές. Οι ιεροί κανόνες στο σύνολο τους απαγορεύουν όχι μόνο τα συλλείτουργα και τις εντός των ναών συμπροσευχές, αλλά και τις απλές συμπροσευχές σε ιδιωτικούς χώρους. Η αυστηρή στάση της Εκκλησίας απέ ναντι στους αιρετικούς προέρχεται από αληθινή αγάπη και ειλικρινές ενδιαφέρον για τη σωτηρία τους και από ποιμαντική μέριμνα να μην παρασυρθούν οι πιστοί στην αίρεση.

Ως είθισται, ας κάνω μερικές ερωτήσεις προς τον…εμπνευστή του κειμένου:

1. Όταν λέμε κοινωνία, εννοούμε να μη δεχόμαστε και τα χρήματα των “αιρετικών”, σωστά; Υποτροφίες, έξοδα σπουδών, επιδόματα κλπ. Ή όχι; Μπορούμε να παίρνουμε τα “αιρετικά” χρήματα; Ή επειδή δεν χρειάζεται να τα βαπτίσουμε, εξαιρούνται των “αντιαιρετικών” διαδικασιών; Ή, ακόμη καλύτερα, τους παίρνουμε το χρήμα (ως καταφερτζήδες Ελληνάρες) και μετά τους κατηγορούμε και για αιρετικούς!

2. Όταν λέμε κοινωνία, εννοούμε να μη τρώμε με τους γείτονες, (και οι Παπικοί ξέρετε λένε το Πάτερ Ημών στο φαγητό) να μην τους μιλάμε, να μην πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο ίδιο σχολείο, να μη μαθαίνουμε τη γλώσσα τους, να μη δεχόμαστε τη βοήθειά τους όταν την έχουμε ανάγκη, να μην συνάπτουμε ούτε απλές κοινωνικές σχέσεις, να είμαστε το τέλειο γκέτο;

3. Όταν κατηγορούμε Ιεράρχες και τοπικές εκκλησίες που μας ανέθρεψαν, είναι νορμάλ να εκπορεύεται η Ιερωσύνη μας ΑΚΡΙΒΩΣ από αυτές τις τοπικές εκκλησίες;

4. Όταν κατηγορούμε εν ψυχρώ τον Πατριάρχη για Οικουμενισμό, πόσο νορμάλ είναι να λέμε πως ακολουθούμε την (έρμη) “εκκλησιαστική τάξη”; Αν εφαρμοστούν οι Κανόνες της Εκκλησίας (που τόσο λάγνα αναφέρονται-μόνο όμως όταν τους βολεύουν) μήπως κάποιοι θα μάθαιναν τις ποινές που υπάρχουν για συκοφαντική ιεροκατηγορία;

5. Πως υπογράφουμε κείμενα εναντίον του Π.Σ.Ε. ενώ η τοπική εκκλησία στην οποία ανήκουμε είναι ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗΣ του Π.Σ.Ε; Μήπως η αντίθεση στο “κακό νομικίστικο πνεύμα” της Δύσεως, φέρνει το άκρως αντίθετο “βαράτε βιολιτζίδες” πνεύμα της Ανατολής, όπου ο καθένας κάνει και γράφει ό,τι του καπνίσει; Όλοι οι κληρικοί που υπέγραψαν την “ομολογία” δεν ανήκουν σε κάποιο μητροπολίτη; Τι γνώμη έχει αυτός;

6. Κατάλαβε κάποιος από τους υπογράφοντες πως δε ζούμε στην εποχή της Φερράρας-Φλωρεντίας; Έχει καταλάβει πως Ορθοδοξία υπάρχει και πέρα από τον Έβρο και την Κακαβιά; Καλά, στην Ελλάδα, μπορούν να είναι όσο γκετοποιημένοι θέλουν (ακόμη). Όταν όμως στο εξωτερικό ο “Παπικός” σε ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ, ΣΕ ΣΠΟΥΔΑΖΕΙ (θυμίζει κάτι αυτό;) και τρως στο τραπέζι ΤΟΥ είναι ΑΓΕΝΕΙΑ & ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ να μη σηκωθείς όρθιος όταν αυτός θα πει το Πάτερ Ημών. Δεν έχει κανείς το copyright.

Δυστυχώς, αυτό είναι αποτέλεσμα της πολυσυνοδικότητας και της πολυδιάσπασης της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, στο οποίο θα επανέλθω εν ευθέτω.

Τελειώνω με λόγια του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, τα οποία εκφράζουν πλήρως τη θέση μου.

Τιμώντας η Αγιωτάτη Εκκλησία της Ελλάδος το έργο και την πλούσια προσφορά του Νικολάου Νησιώτη αποφάσισε να θεσπίσει ετήσια υποτροφία στο όνομα του, δια της οποίας θα αποστέλλει κάθε χρόνο ένα πρόσωπο δικό Της, κληρικό ή λαϊκό, γυναίκα ή άνδρα με σκοπό την επιμόρφωση επάνω στα θέματα της Οικουμενικής Κίνησης και των σχέσεων με τις άλλες Χριστιανικές Εκκλησίες. Η γνώση, αγαπητοί μου διαλύει κάθε προκατάληψη και φόβο, αναδεικνύοντας τις θετικές πλευρές μιας ιδέας και καλλιεργεί την κριτική σκέψη και τοποθέτηση που είναι κάθε άλλο παρά απαραίτητη στις ημέρες μας.

Αρχιεπίσκοπος +Χριστόδουλος
1974-2008

Η αυτοδικαίωση των “γνησίων” (Die Dolchstoßlegende της Ορθοδοξίας)

Σκηνικό πρώτο:

Διαβάζω το κείμενο ενός Μητροπολίτη ο οποίος κατηγορεί το κράτος για θεσμοθέτηση νόμων οι οποίοι “παρασέρνουν” τον κόσμο έτσι ώστε να παρακολουθεί πολιτιστικές εκδηλώσεις με σκοπό να μειωθεί ο κόσμος στις εκκλησίες!!!

Σκηνικό δεύτερο:

Διαβάζω το κείμενο δεύτερου Μητροπολίτη

Ορθοδοξία ή “ορθοδοξία ή θάνατος”;

Ο χριστιανισμός βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Αυτό είναι σίγουρο. Όπως η Εκκλησία του Αίματος πέρασε στην Θριαμβεύουσα Εκκλησία, όπως έγιναν οι διάφορες διαιρέσεις στο Σώμα της Εκκλησίας, κατά τον ίδιο τρόπο αναμένω με μια εσχατολογική κρυφή σκέψη κάποια ανάλογη αλλαγή για την Ορθοδοξία. Δεν γνωρίζω επαρκώς αν αυτή η αλλαγή θα είναι προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Γνωρίζω όμως πως θα αρχίσει μια νέα περίοδος εκκλησιολογίας και διοικητικής αυθύπαρξης του Σώματος.

Συνομιλούσα κάποια στιγμή με τον ρκαθολικό ιερέα της περιοχής που μένω και μου είπε το εξής: “Όταν θέλω να μιλήσω με τον επικεφαλής της Ευαγγελικής Εκκλησίας, μιλάω με τον επικεφαλής της Ευαγγελικής Εκκλησίας. Όταν θέλω τον επικεφαλής της Ρκαθολικής βρίσκω τον επικεφαλής της Ρκαθολικής Εκκλησίας. Όταν θέλω τον επικεφαλής της Ορθόδοξης, γιατί έχω 6-7 επιλογές; Ποιος σας εκπροσωπεί τελικά;” Ετοιμάστηκα να πω τα καθιερωμένα “Επικεφαλής είναι η Σύνοδος, μόνο αυτή αποφασίζει” κλπ αλλά σκέφτηκα πως υπάρχουν καμιά 40 σύνοδοι στην Ορθοδοξία που μπορούν να αποφασίσουν ορισμένα πράγματα, ανάλογα με το τι μορφή αυτοκεφάλου έχει κάθε Εκκλησία.

Εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε ανεπτυγμένο το ταλέντο της περιχαράκωσης και αυτοηρωιοποίησης. Ποτέ η Ορθοδοξία δεν έχει κάνει λάθος!!Ποτέ δεν χρειάζεται να διορθώσει τα κακώς κείμενα! Έτσι, λίγο ενδιαφέρει αν μπορεί να διορθωθεί η πληγή της πολυδιάσπασης της Ορθοδοξίας, που άρχισε με προτροπή του Josef Ludwig von Armansperg στον “προτεσταντίζοντα” Θ.Φαρμακίδη και είχε συνέχεια με την δημιουργία “εθνικών εκκλησιών” στα τέλη του 19ου αιώνα. Η μόδα του Cuius regio, eius religio επικράτησε ολοκληρωτικά ξεφτιλίζοντας κάθε έννοια ορθόδοξης εκκλησιολογίας, μιας εκκλησιολογίας που στηριζόταν ως τότε στον Απόστολο Παύλο. Αλλά οι δυνατοί του κόσμου τούτου κατέλυσαν όλες τις εδαφικές δικαιοδοσίες αιώνων (όπως ξεκίνησαν να κάνουν οι δυτικοί με απαρχή την εκκλησιολογία των Σταυροφοριών το 1099) και ξεκίνησαν να “μαδάνε” το ταλαιπωρημένο σώμα της Εκκλησίας και να θέλουν δικά τους “τσιφλίκια”. Ο λόγος; Ίδιος με των δυτικών: “θέλουμε δικό μας λατινόφωνο Ritus” έλεγαν οι Λατίνοι και ίδρυαν δικά τους Πατριαρχεία στα εδάφη που ήδη υπήρχε τοπική εκκλησία. “θέλουμε εκκλησία μόνο για τους Ρώσους,Έλληνες, Σέρβους κλπ, με Ρώσους,Έλληνες, Σέρβους κλπ επισκόπους” έλεγαν αργότερα οι Ορθόδοξοι. Και δώστου η πολυδιάσπαση. Και σαν να μην έφτανε αυτό, άρχισαν να ασελγούν και εκτός της (ούτως ή άλλως στείρας) δικαιοδοσίας τους, ποντάροντας στην αιχμαλωσία της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας: άρχισαν να ιδρύουν μητροπόλεις σε εδάφη που ούτως ή άλλως ανήκαν ανέκαθεν στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Έτσι βλέπουμε τραβεστί καταστάσεις με 7 ορθοδόξους επισκόπους διαφορετικής δικαιοδοσίας στην ίδια περιοχή, (στην οποία, σύμφωνα με τις Κανονικές Διατάξεις, δικαιοδοσία έχει μόνο η Κωνσταντινούπολη) πράγμα τελείως αντικανονικό, αντιορθόδοξο και παράνομο. Στο Κανονικό Δίκαιο αποκαλείται “πολυ-συνεδαφικότητα”. Είναι μια καλή λέξη για να αντικαταστήσουμε τη φράση: “η βλακεία που μας δέρνει.”

Εκτός από την πολυδιάσπασή μας σε επίπεδο εκκλησιολογικό, υπάρχει και η διάσπασή μας σε επίπεδο προσώπων. Κάποιοι βρίσκονται στην Εκκλησία από τύχη, κάποιοι με σκοπό, κάποιοι πιστεύουν πραγματικά, κάποιοι απλά ακολουθούν την Παράδοση, κάποιοι…κάποιοι….όλοι όμως έχουν το δικό τους φαντασιακό. Πολλοί από αυτούς:

1. Βρίζουν αισχρά τον Οικουμενικό Πατριάρχη, λέγοντας πως είναι “Τούρκος” (αυτό δηλαδή που ήταν όλοι οι Έλληνες, ως υπήκοοι του Οθωμανικού κράτους) χωρίς να μείνουν έστω μια μέρα στην Πόλη για να δούνε εκεί πόσα απίδια έχει ο σάκος.

2. Στέλνουν σε όλους τους ιερείς της Γερμανίας email λέγοντας πως είμαστε αιρετικοί και να πέσουμε στα γόνατα για συγχώρεση ενώ σε έναν μήνα λαμβάνουμε (πάλι όλοι) επιστολές για να τους βοηθήσουμε ως χριστιανοί!!! Άσε που ένας “επίσκοπος” από αυτούς έκανε “κατήχηση” σε 2 μέρες σε κάποια μουσουλμάνα (!!!) και την έπεισε(!) πως δεν είναι σωστό να βαφτιστεί (!) σε μας διότι είμαστε αιρετικοί!!!Αυτό το κατάλαβε η δύστυχη μουσουλμάνα ύστερα από τα ταχύρυθμα μαθήματα “χριστιανικής” δογματικής (σε ποια γλώσσα θα ήθελα να ξέρω) και θέλησε (ω, τι αγιοπνευματική εμπειρία) να βαπτιστεί στην Ελλάδα!!!

3. Λατρεύουν ανεξήγητα (ως πιο…αγιοπνευματική) άλλη Εκκλησία, εκ βορρά ορμώμενη. Αγνοούν την σχέση αυτής με γνωστή υπηρεσία, η οποία τώρα έχει αλλάξει όνομα.

4. Κάνουν γαργάρα ορισμένα βασικά, όπως το ότι ο επίσκοπος που δέχεται ως επικεφαλής το Άγιο Όρος ήταν και είναι μόνο ο Αρχιεπίσκοπος Νέας Ρώμης.

5. Κάνουν γαργάρα πως γεροντάδες, όπως ο Παϊσιος, δέχτηκαν τα μύρια όσα  από φανατικούς ομοϊδεάτες τους.

6. Αγνοούν και κάνουν γαργάρα πως η Εκκλησία δεχόταν τον Ανόμοιο Γάμο (μεταξύ χριστιανού και μη χριστιανού!) ήδη από την εποχή της Καινής Διαθήκης.

7. Αγοούν πως  η σύναψη γάμου με δυτικούς χριστιανούς δεν συμβαίνει μόνο στην Γερμανία αλλά πρωτίστως στην Ελλάδα από την εποχή του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ.  

8. Πάσχουν από γεροντοπληξία ή γκουρουϊσμό. Θεωρούν πως “πνευματικοί άνθρωποι¨είναι μόνο οι έχοντες σχέση με το Άγιο Όρος. Οι υπόλοιποι είναι Β΄Εθνική, υπάρχουν διότι η Χαλκιδική είναι λίγο μακριά.

Κάποιος ιερέας, απόλυτα σεβαστός τοις πάσι, είπε πρόσφατα: “οι άλλοι χριστιανοί φτιάχνουν επιτροπές βιοηθικής ενώ οι δικές μας μητροπόλεις εγκυκλίους για να προσέχουμε να έχουμε κλειστά τα κινητά στους ναούς και για τα τσόφλια των αυγών του Πάσχα”.

Κάποιος άλλος, ελλαδίτης ιερέας, μου είπε επίσης: “Ξέρεις γιατί δεν θέλουμε διάλογο με τους δυτικούς; Διότι δεν είμαστε αρκετά μορφωμένοι, δεν μπορούμε να μεταδώσουμε την Ορθόδοξη Άποψη και Βίωμα, δεν είμαστε σίγουροι για τους εαυτούς μας. Νομίζουμε πως αν πούμε δυο τσιτάτα του Μ. Βασιλείου και του Παϊσίου, οι άλλοι αυτόματα θα μας δώσουν δίκιο.”