Διαβάζοντας εδώ την είδηση Ημερίδας για τον διάλογο μεταξύ των Εκκλησιών και για τους οργανωσιακούς που προσπάθησαν να μπουκάρουν μέσα, έκανα μερικές σκόρπιες σκέψεις:
1. Με καμώματα τέτοιου τύπου-αλλά και με τους καμένους κινηματογράφους της δεκαετίας του 1980-η μόνη αντίληψη που έχει ο Άλλος για μας είναι αυτή του ταλιμπανίζοντα μουζαχεντίν. Μπορεί κάποιες φορές να είναι υπερβολικό αλλά σας βεβαιώνω πως αυτή η εντύπωση μένει.
2. Μήπως τελικά δεν μπορούμε να μιλήσουμε με τους δυτικούς; μήπως δεν έχουμε τα κότσια, τα φόντα, τη μόρφωση, τη διάθεση, την όρεξη, χρόνο να σπαταλήσουμε; Μήπως δε μας νοιάζει να μιλάμε με άλλους γενικά; Να τους αφήσουμε να κουρεύονται δηλαδή;
3. Μήπως απλά δεν έχουμε καλούς τρόπους; μήπως ο τίτλος “οι επαρχιώτες του νότου της Ευρώπης” είναι λίγος για μας; μήπως ξεχάσαμε πως ο Άλλος είναι ιερός στην ελληνική παράδοση;
4. Μήπως ξεχνάμε πως ένα κομμάτι ελλήνων πολιτών ανήκει σε άλλη-ες ομολογία-ες; Μήπως ξεχάσαμε λέξεις όπως “πολιτισμός” και “διάλογος”;
5. Πάντοτε η καθολική Εκκλησία ήταν ανοιχτή, τελείως δεκτική σε ο,τιδήποτε το οποίο αφομοίωνε δημιουργικά. Δυστυχώς, ύστερα από τα μαύρα χρόνια της ΟΘωμανικής κυριαρχίας, η γκετοποίηση έγινε το σήμα κατατεθέν των Ορθοδόξων και η μονο-ομολογιακές κοινωνίες αυτοσκοπός.
6. Πολλοί νομίζουν πως διάλογος σημαίνει να πείσουμε τους “αιρετικούς παπικούς” να επιστρέψουν γονατιστοί ζητώντας συγνώμη που..διαφώνησαν με τον Μάρκο Ευγενικό, να μάθουν να έχουν Πρόσφορο αντί Όστιας, να βάλουν μαντίλι οι γυναίκες στην εκκλησία κλπ. Οι ίδιοι δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει στην πραγματικότητα διότι απλά ζουν αλλού.
7. Μας βλέπουν σαν “νησίδες φολκλόρ” της χριστιανοσύνης εξαιτίας τέτοιων απολίτιστων αντιδράσεων.
8. Δεν καταλαβαίνουν πως η στάση τους επηρρεάζει έμμεσα πολλούς Ορθοδόξους του εξωτερικού οι οποίοι υφίστανται την αντίδραση τέτοιων συμπεριφορών.
Ας βάλει ο Θεός το χέρι του…
