Διαβάζοντας την πάλαι ποτέ “ναυαρχίδα” του δεξιού πολιτικού χώρου, έπεσα πάνω στο άρθρο της κας Δώρας Αντωνίου. Δεν θα σχολιάσω το σύνολο του πονήματος αλλά μόνο δυο-τρία σημεία, ενδεικτικά του όλου πνεύματος.
Tι είναι αυτό που κάνει τον Δεκαπενταύγουστο τόσο μεγάλη και ξεχωριστή γιορτή; Είναι σχεδόν βέβαιο ότι εάν, ως ένα είδος θρησκευτικής δημοσκόπησης, ρωτήσει κάποιος δειγματοληπτικά έναν αριθμό συμπολιτών μας τι τιμούμε το Δεκαπενταύγουστο, πολλοί θα είναι εκείνοι που δεν θα γνωρίζουν ότι η σωστή απάντηση είναι «την κοίμηση της Θεοτόκου»
“Είναι σχεδόν σίγουρο” λοιπόν. Όταν ο δημοσιογράφος γράφει το “είναι σχεδόν σίγουρο” νομίζω πως και το “σχεδόν” περισσεύει. Είναι αλήθεια. Μόνο “πολλοί”; Η συντριπτική πλειοψηφία του πληρώματος της Εκκλησίας δεν γνωρίζει τι ακριβώς γιορτάζουμε! Δεν ξέρει να πει Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ (όπως είναι η φράση στο Ημερολόγιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου) οπότε σαν να έχει δίκιο.
Ο Δεκαπενταύγουστος είναι μια γιορτή (περίεργο που χρησιμοποιούμε αυτή την έκφραση όταν ουσιαστικά τιμάται η επέτειος ενός θανάτου.
Ειλικρινά, από δω και πέρα, ποιο είναι το ειδικό βάρος που μπορεί να έχει το άρθρο κάποιου ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ από την Ορθοδοξία; Πράγματι, είναι περίεργο το γεγονός. Περίεργο για κάποιον όμως εκτός Εκκλησίας, ο οποίος κοιτάει το εκκλησιαστικό γεγονός με το μάτι του περίεργου τουρίστα, του παρατηρητή στο εργαστήριο. Κάποιοιυ που αγνοεί πως οι χριστιανοί ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ κυρίως το ΘΑΝΑΤΟ και το ΜΑΡΤΥΡΙΟ των Αγίων από τον πρώτο αιώνα μέχρι σήμερα. Δεν το πήρε κάποιος χαμπάρι;
Κι αν κάπου αισθανθεί, όπως εγώ, αποκλεισμό, γιατί δεν επιτρέπεται η είσοδος σε γυναίκες που φοράνε παντελόνι ή ισχύει κάποια άλλη απαγόρευση, κάπου αλλού, όχι πολύ μακριά, σίγουρα θα βρίσκεται μια άλλη Παναγία, με ανοιχτές τις θύρες για όλους τους επισκέπτες.
Η πίστη είναι τόσο μεγάλη ώστε το να φοράει κάποια γυναίκα κάτι διαφορετικό από παντελόνι, καταντάει αποκλεισμός! Μη σου πω ρατσισμός! Είναι δυνατόν οι σκοταδιστές ρασοφόροι να μας απαγορεύουν την είσοδο λόγω της ενδυμασίας μας; Ποτέ! Είναι δυνατόν να μας αναγκάσουν να αλλάξουμε ρούχα πριν πάμε στο Ρέμο; Όχι βέβαια! Μόνο και μόνο η σκέψη πως κάποιος θα μας επιβάλλει το πως θα ντυθούμε για ένα μισάωρο είναι άκρατος αποκλεισμός! (ενώ αν μας το έλεγε το αφεντικό στη δουλειά θα το κάναμε σε χρόνο dt). Για αυτό το λόγο, καλύτερα να αναζητήσουμε κάποιους “πιο χαλαρούς” ναούς.
Τελικά, ίσως ο Δεκαπενταύγουστος είναι μεγάλη γιορτή γι’ αυτό ακριβώς: διότι καθένας μπορεί, ανάμεσα στις εκατοντάδες Παναγίες που γιορτάζουν, να βρει εκείνη που του ταιριάζει περισσότερο. Τη λιγότερο ή περισσότερο αυστηρή, τη λιγότερο ή περισσότερο κοσμική, την πιο ήσυχη, την πολυσύχναστη, την απομονωμένη, αυτή που προτιμούν οι πάσης φύσεως επίσημοι και οι κεφαλές της Εκκλησίας ή εκείνη με τους λιγοστούς πιστούς και τον σκληραγωγημένο ιερέα με το τριμμένο ράσο, την πλούσια με τα ανεκτίμητης αξίας αφιερώματα ή τη φτωχική με προσφορές πιστών το λάδι και τον άρτο.
Σωστά. Για αυτόν το λόγο είναι μεγάλη η γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. Διότι στο εκκλησιαστικό super market νεοφιλελεύθερου τύπου, μπορεί ο καθένας να βρει ό,τι του αρέσει (υπέροχη δεν είναι η “ελεύθερη αγορά”;) Προφανώς, η ζωοποιός και σωτήρια παρουσία της Θεοτόκου δεν είναι και τόσο trendy ώστε να νοηματοδοτήσει τη γιορτή.
