Είπα να μην γράψω κάτι λόγω Μεγάλης Τεσσαρακοστής αλλά δεν μπόρεσα να κρατηθώ διαβάζοντας την είδηση για την οριστική δημιουργία αποτεφρωτήρα στον Δήμο Αθηναίων. Επιτέλους οι “προοδευτικοί” συμπολίτες μας μπορούν να πανηγυρίζουν για άλλη μια “νίκη” τους εναντίον της Εκκλησίας. Ποιος άλλωστε αμφιβάλλει ότι δεν είναι ο μοναδικός στόχος των οπαδών της αποχριστιανοποίησης της ελληνικής κοινωνίας η Εκκλησία; Ποιος αμφιβάλλει ακόμη πως η Εκκλησία βρίσκεται υπό διωγμό; Έναν διωγμό, ο οποίος δεν μεταχειρίζεται τα ίδια μέσα με τον Διοκλητιανό (ακόμη) αλλά έχει τον ίδιο στόχο: την εξαφάνιση των χριστιανών όπου γης-ή στην χειρότερη περίπτωση- την μετατροπή τους σε Μ.Κ.Ο. “Εκκλησία” των Ομοφυλόφυλων, Λεσβιών, Εργαζομένων, Ανέργων, Γιαγιάδων, “Εκκλησία” των καλών Έργων, του Συσσιτίου, των Αστέγων κλπ. Αυτό το καταφέρνουν με πολλούς τρόπους, πολλές φορές με την στήριξη ιερέων οι οποίοι δεν εκφράζουν την ορθοπραξία και δεν λαμβάνουν την παρακαταθήκη ταύτη που Κάποιος τους έδωσε. Ένας τέτοιος τρόπος είναι και ο Αποτεφρωτήρας.
Διαβιώ σε μια χώρα όπου η αποτέφρωση είναι πολύ συνηθισμένη πρακτική. 
Σχεδόν κάθε Γραφείο Κηδειών που σέβεται το όνομά του στην αγορά έχει δικό του αποτεφρωτήρα. Δεν θα εκθέσω τους λόγους της προσωπικής μου αντίθεσης στο θέμα, λόγοι οι ο ποίοι ταυτίζονται με τις απόψεις της Εκκλησίας μας. Βλέπω καθημερινά σχεδόν πως ο δυτικός άνθρωπος (όχι αυτός που ζει στην Δύση αλλά ο φέρων τον Ορθό Λόγο του Καντ ως βίωμα και θεωρών τον χριστιανισμό στην καλύτερη περίπτωση ηθική διδασκαλία) προτιμά την καύση από την ταφή. Πολλοί το κάνουν συνειδητά, άλλοι ασυνείδητα, επειδή είναι της μοδός. Για μένα ο βασικός λόγος της προτίμησης της καύσης είναι πάντα ένας: η έλλειψη επιθυμίας των συγγενών να φροντίζουν κάποιον τάφο. Άντε να τρέχεις στα νεκροταφεία, να ανάβεις καντήλια, να φυτεύεις λουλούδια. Άσε που ένας τάφος είναι κάτι που σου το νοικιάζει η πόλη, ο δήμος δηλαδή και που να βρίσκεις τόσα λεφτά. Η ωφελιμιστική Λογική έχει επιβάλλει την ύπαρξη κατηγοριών ενταφιασμένων: Halb-anonym (Ημι-ανώνυμος): υπάρχει το όνομα του κεκοιμημένου αλλά δεν ξέρεις ακριβώς που είναι θαμμένος. Anonym: ο κεκοιμημένος δεν αναφέρεται αλλά είναι θαμμένος με πολλούς άλλους άνευ ονόματος. Και φυσικά υπάρχει ο νορμάλ τάφος, όπου οι τιμές είναι υπέρογκες. Προτιμάει λοιπόν ο κόσμος την αποτέφρωση και έχει τον παππού στο σαλόνι ή απλά τον αδειάζει στον Ρήνο.
Στην Ελλάδα η προτίμηση της καύσης δικαιώνει όσους θέλουν να αλλάξουν τις πολιτιστικές δομές της. Το αίτημα είναι απολύτως σεβαστό αλλά εξυπηρετεί άλλες προοπτικές και πολιτιστικές νόρμες. Εξυπηρετεί όσους μισούν την Εκκλησία, όσους φοβούνται τον θάνατο και δεν θέλουν σημάδια του και όσους νομίζουν πως είναι “οικολογικότερη” η καύση. Η Εκκλησία μας δεν εναντιώνεται σε όσους δεν επιθυμούν την ταφή αλλά δεν αλλάζει την πορεία της, δεν δέχεται την καύση ως χριστιανική πρακτική. Πολλοί Έλληνες με επισκέπτονται και ζητάνε να τελέσω κηδεία σε κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο το οποίο είναι πλέον κλεισμένο σε βάζο. Όταν συναντούν την άρνησή μου, αρκετοί αρχίζουν να χαρακτηρίζουν την Εκκλησία οπισθοδρομική, φανατική, αρχίζουν να τηλεφωνούν στην Μητρόπολη (αγαπημένο άθλημα των παραπονούμενων) και όταν ακούν και από κει άρνηση, φεύγουν μακριά, εκεί δηλαδή που βρίσκονταν πριν. Η Εκκλησία του Χριστού δεν υπάρχει για να την αλλάξει ο κόσμος αλλά για να αλλάξει η ίδια τον κόσμο.
