Βαρειά και δύσκολα ακούσματα

Ο Dave και ο Jimi

 

Πάντοτε κρατούσα μια απόσταση από αυτό που ονομάζεται λανθασμένα “κλασική”  δυτική μουσική. Το γεγονός πως πολλά αριστουργήματα έχουν γραφτεί χαρακτηριζόμενα “κλασικά”, δεν σημαίνει πως είναι ό,τι καλύτερο ή ανώτερο υπάρχει στην μουσική πραγματικότητα. Μπορώ όμως να καταλάβω για ποιο λόγο η πλειοψηφία των  δυτικών αυτιών μένει κολλημένη στον Μπετόβεν και τον Στράους (εξαιρώ τον Μότσαρτ, είναι πολύ προχωρημένος ακόμη και για την σημερινή εποχή): Υπάρχει αυτή η Αριστοτέλεια Λογική που κατατρέχει την Δύση. Από την θρησκεία μέχρι την μουσική. Και αν στην θρησκεία έχουμε έναν Ακινάτη και έναν Βαρλαάμ Καλαβρό, στην μουσική έχουμε την  Αρμονία του 18ου αιώνα, η οποία ισχύει και σήμερα ως τέτοια: Κλασική! Προσωπικά φρονώ πως, ένα είδος μουσικής το οποίο χρησιμοποιεί βασικά μόνο δυο κλίμακες (+,-) και αρνείται κάθε “μπόλιασμα” είναι καταδικασμένη να εξαντληθεί γρήγορα. 

Μικρά παραδείγματα: Βρέθηκα σε συναυλία του G.Bregovic στην Θεσσαλονίκη. Μαζί με τη δική του μπάντα υπήρχε και η Ορχήστρα της ΕΡΤ (‘η ένα μεγάλο μέρος της) κυρίως με έγχορδα. Σε όλα σχεδόν τα κομμάτια ακουγόταν απαίσια. Ήταν φανερή η αδυναμία των κλασικοθρεμμένων μουσικών να ακολουθήσουν τους μουσικούς του συνθέτη διότι οι κλίμακες, το feeling πάνω σε μη-συγκερασμένα όργανα ήταν αδύνατο να αντιγραφεί. Ακουγόταν ένας..βόμβος. Απαίσιο αληθινά.

Μέγαρο Μουσιικής Θεσσαλονίκης. Συναυλία Βακαρέλλη-Φαραντούρη. Ύστερα από μια ομολογουμένως εκπληκτική εμφάνιση, ο κόσμος φωνάζει ενθουσιασμένος για encore. Τα “ιερά τέρατα” βγαίνουν πάλι στη σκηνή και εξηγούν πως επειδή δεν έκαναν πρόβα παραπάνω τραγούδια, θα ξαναπούν 3-4 από όσα είπαν προηγουμένως!!!Φαντάζομαι μουσικούς σαν τον Chic Corea και τον Dave Weckl να λένε το ίδιο και ρίχνω φοβερό γέλιο.

Συνεπώς, με συναρπάζει περισσότερο η Jazz Αρμονία και κυρίως το ελεύθερο πνεύμα των μουσικών που την υπηρετούν. Εδώ παραθέτω δύο αντι-κλασικίζοντα κομμάτια από τον Dave Weckl και τον Jimi Hendrix τα οποία τελευταία μονοπωλούν το cd player μου.